Kabul Press | Afghanistan Press | کابل پرس | افغانستان پرس

تحصن و اعتراضات دانشجويانی دانشکده علوم اجتماعی، يک اعتصابی قومی، مذهبی و سياسی نيست!

2013-05-25T15:20:26Z

اگر چه مراكزى دانشگاهى، جايی براى مبارزاتى سياسى وسازماندهى احزابى سياسى نيست؛ بلكه محلى براى تحصيلی
علم ودانش است. اما اين استدلال در كشورهايی كه درگير معضلاتى داخلى استند، مصداقى ندارد . زيرا در اين كشور ها، اختلافات سياسى، مذهبى، تعصب و تبعيض، قومى، زبانى، سمتى و بى عدالتى هاى اجتماعى بى داد مى كند. اين كنش ها و واكنش ها مانند تارعنکبوت در تمامى ارگان هاى دولتى، ريشه دارد؛ مراكزى آموزشى نيز از اين آفات بركنار نخواهد بود. اما مبارزه ی آگاهانه و به دور از تعصب ، براى رفع معضلات در اين كشور ها، براى فرد، فرد،اين اجتماعات ضروری مى باشد، به خصوص مراكز علمى كه مركزى اصطكاك اين كنش و واكنش هاست.

دركشور ما نيز در دوره ظاهر شاه ، دانشگاهى كابل ،مركزى ثقل، مبارزاتى سياسى، بين احزابى چپى و راستى قرار گرفت. متاسفانه كه اين احزاب به خاطرى گرفتن قدرت،با استفاده از ايده ئولوژى هاى بيگانه، دست به خشونت زدند. اين كنش ها باعث از بين رفتنی زيرساخت نظام، در افغانستان گرديد.ازسويى ديگر،كنش و واكنش هاى احزابى چپى و راستی،ضربه اى مهلكى را به دين اسلام و جنبش هاى روشنفكرى در افغانستان وارد ساخت.

امروز هم مراكز دانشگاهى، نظر به واقعيت هاى جامعه افغانستان، مرکزی اين مشكلات و چالش ها مى باشد. كه از آن گريزى نيست. اما مى شود، با استفاده از تجارب گذشته، و براى حلى معضلات داخلى، از اين مبارزات، منحيث قوه فشار، برعليه بى عدالتى ها، تعصب و تبعيض، استفاده نمود و آنرا سمت وسو داد.

امروز در مراكز تحصيلى، اعتصابات و اعتراضات مختلفى، با رنگ هاى سياسى و مذهبى و قومى ، صورت مى گيرد. اما اين مبارزات نبايد، جنبه مذهبى ، قومى و مورد سوء استفاده سياسى و خارجى قرار گيرد.زيرا مبارزه به خاطرى ايده ئولوژى هاى خاص، هيچ مشكلى مردمی ما را دواء نمى كند؛ بلكه به معضلات وعقب ما نده گى ها و بدبختى هاى ما مى افزايد.

اما مبارزه به خاطرى ارزش هاى انسانى، آزادى، عدالت، مساوات، حق بيان، حق آزادى انديشه و تفكر، حق انتخاب وانتخاب شدن و بلاخره ساير حقوق و آزادى هايی كه درحكومت مردم سالارى تامين مى گردد. اين ارزش هاى انسانى، مربوط به كدام ايده ئولوژى خاص و حكومت هاى غربى نيست؛ و حقيرشمردن اين ارزش ها به مفهومی تحقير انسان و حقی اوست. زيرا اين ارزش ها در اثر مليون ها سال تكاملی و مبارزه ی انسان در روى زمين به وجود آمده است.

از سويی ديگر اين ارزش ها،در نتيجه ی، تز ها و انتى تز های قومى، زبانی،قبيله يى، مذهبى، استبداد ی وديكتاتورى و سر انجام در اثر زحمات و تلاش هاى روشن گران و فدا كارى هايى مبارزان ، براى انسان امروزبه ميراث مانده است؛ كه اين ميراث گرانبها، پر ارزش ترين، نمونه اى از تكامل انسانيت به شمار می رود .

اما نبايد ارزش هاى انسانى را، با غرايز انسانى،حسی قدرت طلبی و جنگ منافع كشور ها به مقايسه گرفت. و اين ارزش ها را نمادى از استعمار، كمونيزم و غربزده گى دانست. زيرا در سايه اى ارزش هاى انسانى و حكومت انسانى،ما مى توانيم، به مدارجى از انسانيت وحاكميت سياسی برسيم. ما به جز از ارزش هاى انسانى و حكومت انسانى، نمى توانيم با هيچ ايده ئولوژى خاصى حقوق تمام انسان ها را تأمين كنيم؛صرف با اين ارزش ها و راهكار ها مى توانيم، حقوقی آدمان را، در سويه های مختلفى، اقتصادى، سياسى، مذهبى و اجتماعى تأمين كنيم.

اما تحصن و اعتصابات، دانشجويانى دانشكده علوم اجتماعى، يک اعتراضى سياسى، قومى،زبانی و مذهبى نيست.
هرگاه شما به شعار هاى آن ها توجه كنيد؛ در آن ارزش هاى انسانى و مردم سالارى را مشاهده مى كنيد؛ نه شعار هاى مذهبى( زنده باد خمينى) و يا خواسته هاى قومى و سياسى كدام گروهى سياسى خاص را؛ هرگاه شما در تصاوير دانشجويانى هزاره را مشاهده مى كنيد؛ اين نماينده گى از پويايى سياسى و مبارزه اى حق طلبى ايشان مى كند؛ كه به خاطری مبارزه با تعصب، دست به تحصن مى زنند؛ كه شما فردا مبادا، گرفتارى كدام تعصب و تبعيض شويد.

پس شما دانشجويانى ساير اقوام در اين امر خير و افتخار آميز، دانشجويانى هزاره را تنها نگذاريد؛ و با آن ها يک صدا شويد؛ به خاطر دفاع از ارزش هاى انسانى، عدالت ، آزادى، مساوات، و مبارزه با فساد و تعصب و تبعيض از طريق صلح آميز به پا خيزيد. هرگاه شروعی يک امر حق را دانشجويانى هزاره نمودند؛ پس ختمى آن را بايد، دانشجويانى اوزبيک، تركمن، پشتون و تاجک نمايد!!!

اما دانشجويانى عزيز، شما تنها با خواست اينكه يک رئيس و يا يک استاد، از كار بر كنار شود؛ به عدالت و
جامعه اى كه در آن تعصب و تبعيض و جود نداشته باشد نخواهيد رسيد. زيرا تعصب و بى عدالتى ها و فساد به صورت سيستماتيک در حكومت نهادينه شده و به حق تبديل گرديده است. هرگاه شما خواسته باشيد با اين مرضى مزمن مبارزه كنيد ؛بايد در مرحله ی اول با همديگر در رابطه به ارزش هاى حكومت مردم سالارى، تفاهم واعتقاد پيدا كنيد؛ در مر حله ی دوم به صورتى سيستماتيک بر عليه آن به مبارزه آغاز كنيد.

هرگاه بنيادی يک حاکميت سياسی به اساس تقلب به وجود بيايد؛ تعصب وتبعيض خود به خود درآن نهادينه مى
شود. يكى از مظاهر تقلب و اساس حكومت هاى تبعيضى«لويه جرگه» مى باشد؛ كه در آن به عوض مردم افغانستان؛ ارباب زور، زر و تزوير، سرنوشت اكثريت مردم ما را تعيين و يا با آن معامله مى شود.

از طرفى ديگر قانون اساسى ما كه نماينده گى از حقوق مردم افغانستان مى كند؛ شما درآن تعصب وتبعيض،
فراوانى را مشاهده مى كنيد. در قانون اساسى صلاحيت هاى رئيس جمهور، بدون حد و مرز مى باشد؛ كه باعث،مشكلات ادارى و سوء استفاده سياسى شخص رئيس جمهور گرديده است. موضوع زبان و هويت در قانون اساسى مبهم و به صورت مدنى و عقلائى حل نگرديده است.

امروز تمام پست هاى دولتى بين زور مندان تقسيم گرديده است. كه هر شخصى به اساسى تعلقاتى قومى درادارات به تغيير و تبديل مسئولين حكومتى مى پردازد. اما يک كارمند عادى دولت كه سال ها در خدمتى حكومت بوده؛ و از طرفى ديگربا آن معاش بخور و نه مير، روز خود و فاميل خويش را مى گذراند؛ به نامى اصلاحات ادارى، منفک گرديده و پست او را براى خويشاوندان و يا به پول مى فروشند. بى عدالتى،تعصب و تبعيض درادارات و تأديه معاشات مأمورين دولتى و غير... به حدى بالائى رسيده است.

پس براى مردم افغانستان و به خصوص اهل مكتب و دانشگاه لازم است، تا با اين بى عدالتى ها به صورت اگاهانه، بدون تمايلات قومى ، مذهبى وزبانى به مبارزه بر خيزد؛ و اين اعتصابات و اعتراضا ت را به شكلی همه گانى در يک فرايندى«جنبش سبز افغانها» به همه نقاط كشور به صورت صلح آميز و بدون خشونت برساند.تا آهسته، آهسته حكومت ،مجبور به اصلاحات گردد و بسوى يک آينده ی كه در آن تعصب و تبعيض و بى عدالتى اجتماعى و جود نداشته باشد، گام بر دارد. البته که برای رسيدن به اين هدف، صبر، تحمل و زحماتی زيادی را بايد، متقبل شد.

ششمین روز اعتصاب دانشجویان دانشکده علوم اجتماعی

2013-05-25T08:30:00Z

امروز ششمین‌روز اعتصاب دانشجویان دانشکده علوم اجتماعی است. با آنکه اعتصاب در ششمین روز خود رسیده است، اما مقامات مسوول هم‌چنان دوستان اعتصاب‌کننده ومعترض را بدون سرنوشت و پاسخ مانده اند. حالِ دوستان اعتصاب‌کننده در انتهای درجه وخیم و نگران کننده به نظر می‌رسد. کسی پژمرده وبی‌حال و خسته، کسی هم سیرم در دست، دراز کشیده وبیمار، نمیه‌جان تاکید بر احقاق حقوق‌شان دارند. چیزی بیش نمی‌خواهند، عدالت می‎خواهند، برابری و تساهل می‌خواهند. از استبداد، تبعیض و تعصب خسته‌اند. این اعتراض که یک اعتراض مدنی و عدالت‌خواهانه است، با کنش متقابل و مقاومت مقامات تحصیلات عالی مواجه شده است. با آنکه این اعتراض یک اعتراض ملی، به سود همه ‌جامعه و اقشار این ملت است، اما برخی سعی بر رنگ‌ و سمت‌وسو دادن آن دارد، می‌کوشند تا آنرا به یک جریان قومی-سیاسی و مذهبی تقلیل داده و نیت مقدس و پاک این جریان را نادیده بگیرند.

اعتراض کنندگان خواهان آنند تا به خاطر اصلاح و تغییر، رییس دانشکده علوم اجتماعی و جناب فیصل‌امین یکتن از اساتید این دانشکده را که تجسمی از جهل و تعصب است، بر طرف کرده و تغییرات مطلوب را به دست آورند.

این اعتراض که به یک جریان بزرگ و مقدس تبدیل شده است، حاوی پیامیست ملی، که وجدان‌های بیدار را تکان داده و دارد به یک جریان جهانی تبدیل می‌شود. این جریان به نام " مبارزه با جهل " مسمی شده است، که در اولین وحله، مبارزین آن، حاضر شده‌اند تا تن خود را برای عدالت، برابری و دانش، در خطر انداخته، و دست به خطرناک‌ترین اعتراض، که همانا دست‌کشیدن از خوردن غذا است، بزنند.

خوبی این جریان وحرکت در کجاست؟ وقتی که شما می‌بیند؛ تعدادی نه به خاطر دستیابی به قدرت، شهرت، دارای و مسائل از این دست؛ دست به اعتراض نمی‌زنند؛ بلکه برای دستیابی به دانش، عدالت، برابری، تساهل به پا ایستاده و قدعلم می‌کنند، معلوم است که چگونه‌ حرکتی‌است. وقتی که تعدادی حاضر است برای محو و نابودی جهل، تبعیض، تعصب و نابرابری تا از دست دادن جان خود، بایستند، و از جان‌‌شان که شیرین‌تر از هر چیزی دیگری‌است، گذشته وفقط به خواست‌های شان تاکیده داشته باشند، به خودی خود فهمیده می‌شود که خوبی این جریان در کجاست. این جریان جریانیست علیه جهل و استبداد، علیه بی‌عدالتی و تزویر. جریانی‌است قشنگ، زیبا، مقدس، پاک و معصوم. جریانی‌است که به هیچ تبار و قبیله‌ای تعلق ندارد، برای خوب زیستن، نیک زیستن و عادلانه زیستن است که زنجیره‌های حضیض را شکستانده و فریاد رهایی،پاکی و آزادی را با خود حمل کرده نه لوث و لجن.

تا ‌کنون از این جریان در باقی ولایات کشور، از جمله کابل، دایکندی و هرات حمایت شده است. دوستان با همت و فرهنگ دوستِ هرات، امروز دست به اعتصاب غذایی زنده‌اند و برای حمایت دوستان معترض، اقدام عملی و مدنی نموده‌اند. بر علاوه قرار است امروز در کانادا، استرالیا، انگلیس و برخی از کشورهای دیگر نیز اعتراضی صورت گیرد و از این جریان پشتبانی شود.

به امید پیروز

برادری کرزی با تروریزم و کشتار برای فرهنگ عرب

عتيق شاهد — 2013-05-25T08:22:59Z

اعتصاب غذای دانشجویان هرات در حمایت از اعتصاب دانشجویان کابل

2013-05-25T08:14:18Z

این اعتصاب از ساعت 8 صبح مقابل درب شورای ولایتی هرات آغاز شد. بعد از مدتی ریس شورای ولایتی آقای قتالی و خانم سکینه حسینی منشی شورا در جمع اعتصاب کنند گان حاضر شدند و در حضور رسانه ها حمایت خود را از اعتصاب کنندگان اعلام کردند..
دانشجویان معترض در هرات می گویند خواسته های دانشجویانی که در کابل دست به اعتصاب زده اند خواست آن هاست و تا پایان اعتصاب آنان، در هرات نیز دانشجویان در اعتصاب می مانند.

ارزیابی آسیب پذیری‌های پروسه امتحانات داخلی در دانشگاه‌های مرکز

شیراحمد نظری — 2013-05-25T07:49:14Z

عکس از صابر دهقان

کمیته مشترک نظارت و ارزیابی مبارزه بافساد ادری دارالانشاواحد ارزیابی آسیب پذیری های معروض به فساد اداری در یک یک کانفرانس خبری درمحل اعتصاب دانشجویان اعلام داشتند که یافته‌های آنان که از سه ماه بدینسو روی فساد در نهادهای تحصیلی تحقیق می‌کنند نشان می‌دهند که فسادگسترده درنهادهای تحصیلی به انواع گوناگون وجود دارد.
عبدالعزیز آریایی مسئول تیم تحقیق این‌نهاد و سیما غنی مسئول دارلانشا اداره مبارزه بافساد افغانستان در جمع خبرنگاران این گزارش را اعلام کردند. ضعف چارچوبی پروسه، عدم تطبیق ورعایت آن از طرف پروسه، معیاری نبودن روش تدریس اکثریت استادان، مداخله وکلای پارلمان و رجال برجستۀ صاحب نفوذِ حکومت در پروسه امتحانات داخلی دانشگاه‌ها، کنترول ضعیف و نامنظم پروسه توسطه مسئولان سطوح بلند وزارت و دانشگاه‌ها، تعصبات سیاسی، قومی، نژادی، تنظیمی و عقیدتی، استفاده ابزاری از امتحانات توسط برخی استادان به منظوری منفعت جویی‌های نادرست از محصلان، احتمال خریداری سوال نامه‌های امتحانات و نقل از طرف استادان مضامین به محصلان مورد نظر شان، احتمال دستبرد در نمرات در بدل رشوه؛ در پیش‌نویس این گزارش گنجانیده شده است. این تحقیق روی چند دانشگاه دولتی در کابل و یک دانشگاه خصوصی انجام شده است. قراراست این پیش‌نویس در آینده‌های نزدیک نهایی گردد و با راه‌بردی برای وزارت تحصیلات عالی در اختیار همه‌گان قرار گیرد.

متن قطعنامۀ فعالان مدنی به حمایت از اصلاحات و تغییر اساسی در نهادهای اکادمیک و تحصیلات عالی کشور

کابل پرس خبری — 2013-05-25T07:06:55Z

واقعیت ها و تجارب تاریخی نشان داده است که دانشگاه ها و نهادهای آموزشی و اکادمیک در اکثر کشورهای جهان هسته و مرکز پرورش نخبگان، بازتولید خرد و آگاهی اجتماعی، سیاسی و فرهنگی بوده و زمینه ساز توسعه و پیشرفت گردیده اند. با تحولاتی که پس از سال 2001 در اثر تلاش های جامعۀ جهانی و با اراده و پشتکار نیروهای مختلف سیاسی افغانستان به وقوع پیوست، انتظار برآن بود که عرصۀ آموزش و تحصیلات عالی شاهد تحولات و پیشرفت های چشمگیر و عمیقی باشد تا از یک طرف بتواند کمبود نیروهای متخصص در عرصه های مختلف انکشافی و اجتماعی، فرهنگی را برطرف سازد و از طرف دیگر، تحصیلکردگان، نخبگان و دانش آموختگان فارغ از دانشگاه ها و نهادهای اکادمیک بتوانند در راستای ایجاد تعامل پایدار در بین شهروندان و اقشار مختلف کشورنقش مؤثر و عملی داشته باشند. اما متاسفانه، رویدادهای اسفبار و دردناک سال های اخیر در دانشگاه ها نشان داد که اکثر نهادهای اکادمیک و علمی با کمبود کادرهای علمی، نصاب کهنه و غیرمعیاری، ضعف امکانات تکنولوژیک و ارتباطی روبرو می باشند.
موجودیت چنین مشکلاتی منجر به شکل گیری و نهادینه سازی یک سلسله رفتارهای ضد ارزشی و پوچ نظیر تعصب ورزی، تبعیض و رفتارهای غیراخلاقی گردیده است. موارد رفتارهای نادرست و غیرانسانی برخی استادان و مسؤولان دانشگاه ها و نهادهای اکادمیک بیش از حد زیاد است و بدون تردید، هر فردی اگر روزگاری را در یکی از نهادهای آموزشی دولتی سپری کرده باشد، حکایت ها وداستان های ناگفتۀ فراوانی درسینه دارد. اما دانشجویان نمی توانند بنا به علت های مختلف واقعیت ها را بیرون دهند.
به ادامۀ موارد نادر اعتراضات و فعالیت های دادخواهانه ای که تاکنون از سوی گروه ها و نهادهای دانشجویی راه اندازی شده اند، مورد بسیار عینی و متأخر آن خیلی تکان دهنده است. جمع وسیعی از دانشجویان دانشگاه کابل از چهار روز قبل بدین سو به خاطر تأمین عدالت و اصلاح و تغییر اساسی درسیستم، لوایح و ساختار نهادهای اکادمیک دست به اعتصاب غذایی و اعتراض گسترده زده اند. در صحبتی که اکثر اعضای فعالان مدنی با نمایندگان این جمع داشته اند، دریافت می¬شود که برخلاف شایعات بی بُنیادی که یک عده به راه انداخته اند و آگاهانه تلاش کرده اند که این حرکت عظیم دانشجویی را حرکت قومی جلوه دهند، این فعالان دریافته اند که در واقع، دانشجویان معترض به شدت از بی عدالتی، تعبیض و تعصب متضرر شده اند و تاجایی که ناگزیر گردیده اند با تحمل همۀ دشواری ها به قیمت جان شان، دست به این اعتصاب غذایی زدند. چنان که درجریان این اعتصاب دوامدار و هدفمند، تاکنون وضعیت صحی چندین تن از اعتصاب کنندگان وخیم گردیده و برای نجات به شفاخانه ها انتقال داده شده اند.
ما جمع فعالان مدنی که متشکل از نمایندگان شبکۀ جامعۀ مدنی و حقوق بشری افغانستان هستیم، با اعلام حمایت صریح از اقدام شجاعانۀ دانشجویان معترض، موارد ذیل را به عنوان خواست قطعی و تغییرناپذیر خود اعلام می داریم و آماده ایم که تا آخرین لحظه برای برآورده شدن خواست های مشروع و به حق دانشجویان قربانی تعصب و تبعیض به مبارزۀ مدنی و دموکراتیک خود ادامه دهیم:
1. رسیدگی فوری به خواست ها و پیشنهادات قانونی دانشجویان و اقدام عملی برای پایان بخشیدن به اعتراضات آنها؛
2. نهادینه سازی سیستم شفاف و عادلانه برای تأمین لیاقت، تخصص و شایسته سالاری در استخدام و تقرر کدرهای علمی و کارکُنان اداری-مسلکی نهادهای اکادمیک؛
3. توجه جدی و اقدام عملی در راستای معیاری سازی، بازنگری، تعدیل و انکشاف نصاب آموزشی نهادهای تحصیلی- آموزشی کشور؛
4. بررسی و پیگیری موارد مشخص رفتارهای تعصب آمیز و کین¬خواهانۀ استادان و مسؤولان نهادهای آموزشی و تأدیب، تنبیه و اخراج چنین افرادی از نهادهای آموزشی؛
5. حمایت قاطع و جدی از حق آزادی بیان و فضای دموکراتیک و گفت¬وگوی باز برای دانشجویان در داخل دیپارتمنت ها و فضای عمومی تحصیلی.

با احترام،
فعالان جامعۀ مدنی و حقوق بشری
4جوزای 1392، کابل

Kabul Paradox: One Fights for Human Rights, While Another Kills Humans

2013-05-25T07:00:00Z

Kabul Press: Poetry reading; A gathering of human rights activists and civil society members, following a protest of Daikondi province residents against discrimination. They assembled in front of the Afghan Parliament in support of a Hazara student hunger strike against racial discrimination at Kabul University. It was the fifth day of protest as protesters continue their strike.

In another part of the city, Mullah Omar supporters have been demonstrating against the proposed law on Elimination of Violence Against Women (EVAW). They carried a Taliban flag and chanted against democracy, a civil society and women's rights. Following Mullah Omar's protest today, Taliban fighters attacked civilian centers.

Kabul is a paradox these days. On the one hand, people are dying for democracy and human rights, and on the other, Mullah Omar's supporters and Taliban fighters attack civilians and human rights.

Photo by Jawad Hamdard Kia

Resolution Statement of Afghan Civil Society and Human Rights Activists

2013-05-25T06:46:36Z

Facts and realities from the world history are demonstrating that universities and academic spectrum have always functioned as the cornerstone for nurturing elites, the production and reproduction of wisdom, social consciousness, cultural awareness and political awareness, having paved the way for and strengthening human development and civilization.

After the brutal 9/11 incident and the subsequent global alterations introduced as the result of the generous supports and technical assistance of International Community, along with comprehensive efforts of Afghan politicians, it was anticipated that Afghanistan would experience more constructive and deeper changes at higher education stage so that, on one hand; it could produce technical and professional cadres for filling the social, cultural and educational gaps, and on the other hand; the higher education graduates, experts and academic professionals could play vital roles at establishing long term communication and understanding among citizens belonging to different ethnic, regional and religious groups.

Unfortunately, recent examples of some regretful contingencies occurred throughout the academic institutions of Afghanistan, it has depicted an unpleasant fact that most academic institutions suffer lack of competent cadres, outdate and non-standardized teaching curriculum, lack of required technologies and equipment that have tremendously affected negatively overall situation of the academics. In addition, there are numerous evidences of inhuman approaches of some lectures and management personnel of the universities towards students, particularly against those who feel unsatisfied about the quality of teaching and learning process. Anyone who have spent his/her some days as a student of the public universities, have many unsaid stories of prejudice, discrimination and unjust treatments of the teachers and other university personnel. But most of the students hardly can reveal such hidden stories due to threats hey receive again and again.

Following very few examples of such strikes and protests, on-going hunger strike that started six days ago in Kabul has been incredibly shocking and agonizing. More than 200 students from the Social Science Faculty of Kabul University turned to go on indefinite hunger strike to rise up their voices against injustice and discrimination; and since then, they have been persisting Ministry of Higher Education to bring essential changes at management and curriculum levels. But unfortunately, yet, they have not received any practical and logical response. As a result, right now the health conditions of the strikers are deteriorating second after second and many of them have been sent to hospitals for survival.

The signatories of this resolution statement, who are comprised of civil society and human rights activists while strongly supporting the legal demands of the strikers, would like to bring up the following points as their unchangeable propositions to Ministry of Higher Education. However, they are ready to continue their struggle until the last possible moments:

1. Promptly satisfying responses to the legal demands, propositions of the strikers and embarking on immediate decisions to end the strike peacefully;
2. Establish a transparent and just system to guarantee meritocracy, professionalism and competitive based recruitment and employment;
3. Implement well-planned programs aiming at standardization, up-to-date, review and develop the education curriculum and textbooks;
4. Follow and inspect particular examples of discriminated and harmful treatments of such specific faculty personnel, and enforce appropriate mechanism for disciplining, punishment and their expulsion from the academic institutions.
5. Provide practical scales to ensure freedom of speech, open discussion academically healthy and constructive interaction within the university departments and academic environments.

With Best Regards,
The Afghanistan Civil Society and Human rights Activists.
25 May, 2013

رييس دانشكده‌ی علوم اجتماعی، من شما را متهم می ‌كنم

2013-05-25T04:30:00Z

درود فراوان به شما رئیس صاحب محترم دانشکده‌ي علوم اجتماعی؛ این نامه، نه چون نامه‌های دیگر برای نکوهش شما است و نه نامـه سرگشاده‌ای است که برای تقبیح کارهای شما باشد. این نامه رنگ و بوی دیگر دارد. می‌خواهم به عنوان یک انسان و به عنوان یک دانشجو که در دانشکده شما درس خواندم از شما سپاس‌گزاری نمائیم. می‌خواهم از شما تقدیر کنم و نثارتان هزاران تحسین و درود را بفرستم. شما لیاقت سپاس‌گزاری را دارید. ‌می‌خواهم لب به ستایش شما باز کنم!.
من، از شما سپاس‌گزارم که برای پاسداری از قدرت خود هر کاری را روا می‌دارید، من از شما سپاس‌گزارم که دانشکده انسانیت و انسان بودن را به نور تعصب، تبعیض، خودپرستی و استبداد روشن نمودید، سپاس‌گزارم که نیروهای استخباراتی شما در هر صنفی خط مش شما را دنبال می‌کنند، سپاس‌گزارم که فضای خفقان و تاریکی را در دانشکده خویش آوردید، سپاس‌گزارم که دانشکده انسانیت و انسان دوستی را با روح قبیله در آمیختید، سپاس‌گزارم از این‌که دانشجویان در دانشکده شما (که محل قدرت شما است) مصئونیت ندارند و هر دشنام و توهینی را بر آن‌ها روا می‌دارید، سپاس‌گزارم که مدیریت عالی شما منجر به این شده که عده‌ای برای سر مستی خویش جیب دانشجویان را خالی کنند، سپاس‌گزارم که دختری که در دانشکدة شما درس می‌خواند مصئونیت ندارد، سپاس‌گزارم که با تهدید بر سر دانشجویان و یادآوری "نمره آزمون" و "استعلام منفکی و تبدیلی" به دل دانشجویان خیمه ترس را پی‌افکندی، سپاس‌گزارم که سرمستی قدرت چنان شما را شیفته کرده که امروزه چشمان‌تان اعتصاب غذایی دانشجویی را می‌بیند امّا خنده بر لب از قدرت خود پاسداری می‌کنید، سپاس‌گزارم که این همه "چوکی" خود را دوست دارید، از شما سپاس‌گزارم که حرف دانشجویان برای‌تان پشیزی ارزش ندارد.
آری! از شما سپاس‌مندم که دانشکده که مظهر انسانیت، بشردوستی، آزاداندیشی، رها بخشی و آزاد منشی می‌تواند و باید شود تبدیل به تاریک خانه‌ای از تعصب شده که هر دم روح قبیله‌‌گرای بر آن می‌دمید. و واژگان انسانیت را تبدیل به قبیله و نژاد، آزاد اندیشی را تبدیل به تاریک اندیشی و خاموش‌گرایی، رها بخشی را تبدیل به زندان خودپرستی و توطئه‌گرایی نمودید و آزاد منشی را به حراج گذاشتید.
آفرین بر شما! و درود بر شما! هر انسانی توانی انجام این‌ کارهای بزرگ و سترگ را ندارد. هر انسان، چنین نمی‌کند امّا شما توانایی انجام این را دارید و داشتید. اکنون شما بنگرید به دانشجویانی که برای رسیدن به حرف خویش دست به اعتصاب غذایی زدند و چند روزی بدون خوردن چیزی خواهان رسیدگی به درخواست خود هستند. بنگرید و بنگرید! از نگریستن شما هم سپاس‌مندم!
اکنون چون امیل زولا که در دفاع از "دریفوس" و انسانیت همه را متهم کرده بود من نیز می‌خواهم "متهم بکنم" امّا نترسید شما را متهم نمی‌کنم! خیال و روان‌تان راحت و آسوده باشد! شما به هیچ چیزی متهم نیستید دیگران متهم‌اند. دانشجویان متهم‌اند!
من متهم می‌کنم، شما را نه! دانشجویان را متهم می‌کنم! دانشجویان شما را متهم می‌کنم به این‌که برای خواست خویش مبارزه می‌کنید؛ شما را متهم می‌کنم که بجایی خشونت از راه دموکراتیک مبارزه می‌کنید؛ شما را متهم می‌کنم که بجایی سلاح، قلم به دست مبارزه می‌کنید؛ شما را متهم می‌کنم که برای مبارزه با استبداد و خفقان اعتصاب می‌کنید؛ شما را متهم می‌کنم که حرکت‌تان برای استبدادستیزی است؛ شما را متهم می‌کنم که برای پاسداری از خواست خود توطئه نمی‌کنید؛ شما متهم‌اید و باید متهم‌ بمانید. شما متهم‌اید که برای خواست خویش بجایی تفنگ و چاقو، قلم گرفته و بجایی خشونت اصل اهمسا را پیروی می‌کنید. شما متهم‌ابد چرا که فرهنگ "نه" گفتن را در آغوش مکتب پوپر، برلین، دوتوکیل و دیگران آموختید، آموختید که به هر مقامی "چه سیاسی و چه فرهنگی و چه نظامی" «نه» بگوید!
آری! شما متهم‌ید! متهم به پاسداری از ارزش‌های انسانی و دموکراتیک! و شما رئیس صاحب؛ آفرین و تحسین باد بر شما! بنده سپاس‌منده شما هستم نه من بل‌که همه دانشجویان معترض سپاس‌‌گزار شما هستند!

پ.ن1: متن فوق نامه یک دانشجو به رئیس دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه کابل است.
پ.ن2: برای به دست آورد حق باید مبارزه نمود. حق را نمی‌دهند با گرفت.
پ.ن3: دانشجویان، معترض باورمند به راه‌ها دموکراتیک برای رسیدن به درخواست‌هایشان هستند.

داکتر میرویس ربیع، دلال سرجنایتکار عطا محمد

عظیم از بلخ — 2013-05-24T22:30:00Z

میرویس ربیع فرزند میر غلام محمد نخودپز، باشنده اصلی گذر عزیز آباد ولایت بلخ است. پدرش کارمند عادی مدیریت عمومی انحصارات مزار بود. او دو برادر دارد میر غلام قادر که تا صنف دوازده درس خوانده و فعلا رئیس شفاخانه «بین‌المللی» مولاناست و حیدر آقا که زمانی مدیر اداری بندر عایداتی حیرتان بود و فعلا معاون بانک ملی می‌باشد. گذشته این فامیل با فقر و مصایب اجتماعی گره خورده است. معاش پدر یگانه منبع درآمد خانه به شمار می‌رفت. شش دختر و سه پسر همه در سن و سال مکتب قرار داشتند و کاری از آنان ساخته نبود. با گذشت زمان دو برادر بزرگ‌تر میرویس تصمیم گرفتند تا دوکان نخودپزی که شغل نادارترین قشر جامعه بود در گوشه‌ای از شهر باز کنند. لیکن به حدی نادار بودند که حتی توان پرداخت کرایه یک دکان را هم نداشتند. بالاخره مجبور شدند در حویلی خویش داش بگذارند و از خرد تا بزرگ بشمول میرویس مصروف پختن نخود شوند. با آنهم وضعیت تغییر چندانی نکرد و سفره کم نان شان هرگز پر نان و روغن نشد. «قبله‌گاه» داکتر صاحب بعد از رسمیات در دولت بیکار نمی‌نشست. او با دوستان پربازش نه به قصد تفریح و دوری از مشکلات جانگیر خانه، میده بازی می‌کرد بل عملا بی‌درد سر یک لقمه نان «حلال» را از این طریق بدست می‌آورد. او دستمال قمار شبانه را برفقیر خانه‌ی خویش پهن کرد و از برندگان بازی بنام دست‌خوشی و تاجایی پول می‌ستاند. بعد‌ها جهیزگری پیشه کرد و تمام آل و عیال بشمول دخترانش خدمت قمار بازان حرفوی را که در پرخانه میرغلام محمد ربیع رفت و آمد داشتند، می‌نمودند. با این رزق «پاک» حیدر آقا دکانی را در مندوی به کرایه گرفت و در آنجا برای اولین بار در زندگی با اتکا به پول قمار نخود پخت. تولد، کودکی، جوانی و داکتر شدن میرویس ربیع بدبختانه در چنین فضایی شکل گرفت.

در مکتب سلطان غیاث‌الدین با بیچارگی درس خواند و زندگی به حدی درمانده اش نموده بود که برای خرید یک بسکیت و کتابچه شب و روز سر و کارش با بچه‌بازان مشهور آن دوره بود و با چنین شخصیت و گذشته محصل طب گردید. بعد از فراغت به کمیشن‌کاری دوا میان درملتون‌های داخل شهر و مخصوصا جوار شفاخانه‌ها‌ مصروف کار شد و چندی بعد معاینه‌خانه شخصی باز کرد. از آنجایی که مریضی نداشت علاقه‌ای به آن نگرفت؛ اکثر روز‌ها بیکار بود و با بایسکل قراضه میان شهر و خانه سرگردان. همچنان دوا فروشان شهر مزار بعلت فرومایگی شخصیت او حاضر نبودند یک بوتل شربت را بدون پرداخت پول به او دهند.

سال های ‌۱۳۶۷ مصادف به سگ‌جنگی‌های تنظیمی بود. چهار چوک روضه بدست چهار داره غدار جهادی و دوستمی قرار داشت و هر روزه اختطاف، ترور، تجاوز، دزدی و جنگ‌های کوچه به کوچه با ده‌ها کشته و زخمی از جمله شوخی‌های جهادی‌پسند محسوب می‌شد. آن زمان هیچ قرابتی فامیلی و تنظیمی میان او و عطا نبود. هنوز نفقه زن اول را پوره نمی‌توانست چه رسد به هوس ازدواج با دختر کاکای زن عطا که بعدها به عنوان زن، بر او تحمیل شد. اداره به اداره گشت اما صاحب کاری نشد سرانجام دوباره به فاکولته طب بلخ جایی که از آن در سال۱۳۷۳ فارغ شده بود، به صفت مدیر تدریسی مقرر گردید. در این زمان بعد از خوش گذرانی با دختر عیاش ابراهیم گران که محصل سال۱۳۷۷ فاکولته بود، ازدواج کرد. این وصلت «مقدس» ربیع را به عطا نزدیک ساخت تا حدی که از او همیشه به عنوان جانشین مقام ولایت، بعد از نصب خودش به پست‌های بالا یادآوری می‌کند. ربیع پست در مقابل جلاد خم شد و زمینه ساز عیاشی های عطا با روسپیان عربی، ایرانی، مراکشی و روسی در دبی و اروپا شد. دیری نگذشت که طالبان مزار را تسخیر نمودند و داکتر وکیل متین که از مزدوران دارداری حزب دموکراتیک خلق بود و بدبختانه فعلا هماهنگ کننده برنامه‌های اکمال تخصص شفاخانه حوزوی بلخ است، به صفت رئیس طب برگزیده شد. رئیس تازه به دوران رسیده که با شیر روس کامش آلوده بود به مقصد چاپیدن و پرکردن کیسه‌هایش تا رسیدن به این «مقام» خیلی جان کند. او میرویس رذالت‌پیشه را در برآورده شدن آرزو‌های کثیفش قابل استفاده یافت، زیرا مستقیما با محصلان و مشکلات عدیده از توزیع کارت هویت تا جنجال‌های امتحان، لیلیه، تبدیلی و غیره مسایل شان سروکار داشت، از جانب دیگر مدیریت‌های تدریسی تمامی فاکولته‌ها در سطح کشور منبع عمده دزدی، فساد و خیانت در خدمت به ریاست پوهنځی‌هاست نه جایگاه حل معضلات محصلان.
در دوره حاکمیت مستبد طالبان این دو کثیف توسط استخبارات در جریان اخذ رشوه از محصلان شوربخت ما بالفعل دستگیر شده و مدت دو هفته را در توقیف‌خانه گذراندند. امربالمعروف یک روز قبل از اجرای حکم مجازات دزدی، در چهار سوی روضه داد می‌زد که فردا ساعت چهار بعد از ظهر وکیل متین و میرویس ربیع رئیس و مدیر تدریسی فاکولته طب در استدیوم بلخ چهل چهل دره می‌خورند. آنان با پیوند‌های ناپاکی که با سران خلقی طالبان و مناسبات بویناک قومی داشتند، از دره‌های جاهلان در ملاء‌عام نجات یافتند. مصداق گفته مشهور کرمک از برکت شالی آب خورد و رهایی یافت. حکومت پوشالی کرزی خون تازه در بدن دزدان ائتلاف شمال جاری ساخت و عطای فراری که در غار‌های دره صوف پنهان بود دوباره بر جاده‌های پرخون مزار ظاهر گشت. او در اقدام نخست میرویس ربیع را رئیس صحت عامه بلخ، حیدر آقای نخودپز را به صفت کارمند اداری در گمرک حیرتان که شاهرگ عایدات مزار است و میر غلام قادر را به صفت معاون تحویلدار دافغانستان بانک مقرر کرد. از یازده سال بدین سو میرویس ربیع بر دار و مدار صحت عامه مزار حاکم است و با استفاده از موقف اداری و حمایت سیاسی والی غدار بلخ دست به هرگونه عمل فجیع می‌زند. از غارت دوا تا سوزانیدن شفاخانه و از تاسیس شفاخانه و انستیتیوت صحی شخصی تا بی‌عزت ساختن نرس‌ها و قابله‌های بی‌کس و خرید ده‌ها بلند منزل در مزار- کابل و دبی.
جنایات میرویس ربیع به عنوان فرد دوم در حلقه فساد و مافیا گستر عطا را در بخش‌های مختلف مختصرا مرور می‌کنیم تا چهره یک مفعول پست طینت و دزد بیشتر نمایان گردد.
غارت و چپاول هستی مردم:

شفاخانه الفلاح (حاجی مجید سنچارکی با سرمایه گذاری ۷.۵ لک دالر مالک اصلی الفلاح بود. ربیع در روز افتتاح شفاخانه با توسل به زور، مجید را مجبور کرد تا او را شریکش سازد و بعد‌ها مجید را با تهدید و ارعاب از شهر فرار داد) شفاخانه بین‌المللی مولانا، انستیتیوت علوم صحی مولانا، خانه‌ای در مکروریان کابل، خانه و تجارتخانه در دبی، باغ افسانوی به وسعت ۱۰ جریب در منطقه بابه یادگار مزار، خانه در گذر عزیزآباد شهر مزار، شراکت در کلنیک جراحی و ارتوپیدی خواجه نور محمد فیض، کلنیک تشخیصیه و معالجوی آرین افغان، کلنیک تشخیصیه بلخ باستان و کلنیک مرمرین.
شفاخانه مولانا در عین زمانی که مردم بیچاره ما را زنده پوست می‌کند، محل عیاشی و خوشگذرانی ربیع و باند کثیفش است.
در راس اکثر شرفباختگی های جاری در شفاخانه مولانا برادرش میر قادر ربیع و داکتر ادریس از چوچه‌ سگان بدنام پرچمی قرار دارند. همچنان انستیتیوت صحی مولانا که در بخش‌های تکنالوژی (لابراتوار)، نرسنگ، قابلگی و دندان فعالیت دارد، نظر به مکتوب رسمی وزارت صحت عامه سالانه باید ۳۰ محصل را در هر بخش استخدام و از هر سمستر ۹۰۰۰ افغانی فیس دریافت نماید. اما ربیع با زور خویش هر سال به تعداد ۱۷۰ محصل را با تدریس در دو تایم جذب کرده و فیس را نیز تا ۳۰۰۰۰ افغانی بلند برده است. ربیع همچنان جهت جذب تعداد بیشتر، به آمریت قوانین صحی و بررسی صحت عامه دستور داده است که هر محصل تازه وارد به مولانا حق کار به صفت دواساز در دواخانه‌های شهر را دارد. استادان می‌گویند که ما حتی صلاحیت ناکامی شاگردان را نداریم زیرا اداره مولانا بعد از اعلان نتایج چانس اول، بدون مشوره با ما دوباره امتحان ‌گرفته و همه را کامیاب می‌سازد. این در حالیست که تا هنوز جواز کار این موسسه نیمه عالی تکمیل نشده است.

چند نمونه از مراکز درمانی مربوط ربیع که در آنجا هموطنان ما مورد چپاول قرار می‌گیرند.

در این اواخر موسسه متوسطه صحی دیگری در ساحه معدن نمک چهارراهی تفحصات بعد از تکمیل اسناد از وزارت صحت شروع به کار نموده بود که پادوان ربیع با پیروی از این امر رئیس صاحب که در مزار فقط یک موسسه صحی باشد و آنهم مولانا، با زیر پا کردن لوحه و پاره کردن اوراق تبلیغاتی از کارش جلو گرفتند.
سایر منابع ملوث و پر درآمد ربیع:
کافیتریا: کافیتریای داخل شفاخانه دولتی حوزوی بلخ را ربیع به داکتر خلیل محرابی آمر حفظ‌الصحه محیطی که یکتن از نوکران سابقه‌دارش است، مبلغ ۸۰ هزار دالر امریکایی برای ۹ سال اجاره داده است. بطور مثال قیمت یک خوراک سوپ ۱۰۰ افغانی است و اساسا مریضانی که در این شفاخانه بستر می‌شوند توان خرید غذا‌های قیمتی کافیتریای خلیل - ربیع را ندارند.

ربیع کافیتریای داخل شفاخانه دولتی حوزوی بلخ را به یکی از نوکران سابقه دارش داکتر خلیل محرابی و کانتین این شفاخانه را به قومندان نظر که مسئولیت آرگاه و بارگاه امنیتی‌اش را به دوش دارد سپرد.

آمریت حفظ‌الصحه محیطی: خلیل محرابی مالک کافیتریا آمر این بخش است. او از تمام شرکت‌های وارد کننده مواد خوراکه، حمام‌ها، حوض‌های آببازی و رستورانت‌های داخل شهر به بهانه‌های مختلف پول می‌گیرد در غیر آن دکان یا شرکت‌ شان تا امر ثانی مهر و لاک است. این در حالیست که با تاسف صحت عامه بلخ هیچ نوع لابراتوار دوایی و غذایی ندارد تا صلاحیت بررسی مواد متذکره را داشته باشد. برعلاوه اکثریت این مراکز و تجارتخانه‌ها قبلا از وزارت بیکاره، دزد و مفسد صحت عامه جواز رسمی گرفته ‌اند.
آمریت مراقبت‌های صحی اولیه (PHC): تمام کمک به شفاخانه حوزوی و شفاخانه‌های ولسوالی به شمول کلنیک‌های آن که سالانه به میلیون‌ها دالر می‌رسد، توسط داکتر اسدالله شریفی آمر PHC یا مراقبت‌های صحی اولیه که از مزدوران رئیس است، زیرزده شده و به شخص ربیع سپرده می‌شوند.
آمریت قوانین صحی و بررسی: داکتر محب‌الله جاوید آمر قوانین صحی و بررسی است. او از ۴۰۰ دواخانه و شرکت‌های عمده دوا، کلنیک‌های تشخیصیه و معاینه‌خانه داکتران طور منظم ماهوار به عناوین مختلف مثل اعمار مسجد در داخل شفاخانه باج می‌گیرد. برای دوافروشان اتحادیه‌ای ساخته که مطیع اوامر ربیع باشند و ماهوار باید از ۱۰۰ الی ۴۰۰ افغانی حق‌العضویت بپردازند. ربیع در آریا مارکیت، محل نمایندگی و شرکت‌های بزرگ دوا در مزار سگ زنجیری‌ای دارد بنام رئیس نثار که همه برنامه‌های غارتگری او را مو به مو عملی می‌سازد. هر زمانی که «خادمین حرم» گرسنه ماندند، ربیع گرگان پاچه‌گیر خویش را به جان داکتران و دوافروشان می‌فرستد و با تهدید، رعب و بهانه‌گیری‌های مضحک رشوه اخذ می‌دارد، چنانچه ماهانه بین ۳۰ تا ۵۰ هزار دالر از این بابت صرف از مارکیت آریا به خزانه شخصی ربیع واریز می‌شود. در این بخش مدیرک دزدی بنام فضل برادر فریدون، سکرتر ربیع تحت دساتیر داکتر محب و ربیع مانند سگ‌ هار بر همه چنگ و دندان نشان داده و بخاطر جزئی‌ترین کار به صورت علنی پول می‌ستاند. حتی مکتوب قانونی را بدون اخذ ۱۵۰۰افغانی نوشته نمی‌نماید. داکتران و دوافروشان با نام و چهره نحس این حرامزاده کاملا آشنا اند.

داکتر خلیل الله محرابی/ داکتر اسد الله شریفی/ داکتر محب الله جاوید
مدیریت نرسنگ: در راس آن شاکر نرس یکی از کریه‌ترین‌ها قرار دارد. او بیشتر به جذب کارمندان زن علاقمند بوده و معیار پذیرش فقط سروصورت ظاهری است. بعدا تعدادی از این زنان مظلوم که از تنگدستی میخواهند کار کنند، قربانی طعمه خواست‌های غیر انسانی ربیع و «ناب‌ترین‌ها» مستقیما به شخص شاهنشاه خونخوار بلخ عطا پارسل می‌گردند. سر نرس‌های هر سرویس از اشخاصی وابسته به حلقه کثیف ربیع-عطا انتخاب می‌گردند. عموما مریضان بیچاره از نبود نرس زن و کار منظم آنان شاکی اند زیرا شاکر اکثریت آنان را در گنداب خوشگذرانی ربیع مصروف نگهداشته است.

مدیریت اداری: محل عزل، نصب و غارتگری ربیع است. محمد عظیم مسئول این بخش بود و بابه نظر همه کاره امور اداری و مدیر منابع قوای بشری صحت عامه است که همه تعیینات و انفکاکات توسط او و به دستور ربیع صورت می‌گیرد. فعلا عبید نام را که از خویشاوندان نزدیکش است بجای عظیم به صفت مدیر اداری تعیین نموده است. اینان میلیون‌ها افغانی بودجه شفاخانه حوزوی بلخ را که سالانه حدود ۸ میلیون دالر می‌شود، با تهیه اوراق جعلی توسط هیئت اداری به جیب رئیس سرازیر می‌کنند. ربیع حتی از افراد خود نیز که در سمت‌های بلند جابجا می‌نماید ماهوار پول می‌ستاند. مثال برجسته آن داکتر سید رحمن هوتک آمر بخش IMCI است که همصنفی‌ و دوست صمیمی‌اش بود. او با معاش ۳۰۰ دالر کار می‌کرد. روزی به همکارش درد دل کرد که ربیع به او گفته «از هر کس و هر جایی که می‌توانی بکن و بگیر مه ماهانه ۷۰۰ دالر از تو می‌خواهم». عین مسئله در سایر آمریت‌ها و شعبات صحت عامه بلخ مروج است.
نکته جالب دیگر در تعمیر شفاخانه تازه تاسیس شده توسط آلمانی‌هاست که ربیع در آنجا دفتر کار برای خود ساخته و تنها در آرایش و دیکور آن به روایت سند دست داشته داکتر غوث الدین انوری رئیس قبلی شفاخانه -که مدتی با ربیع روی چپاول ثروت مردم شاخ به شاخ جنگید تا این که جمعیتی‌ای‌ با کارت عطا (ربیع) بر جمعیتی‌ پیرو علم سیاه (انوری) غالب گشت- بالغ بر ۵۵۰۰۰۰ دالر امریکایی می‌گردد. این پول هنگفت صرف خرید چهار پایه کوچ فی پایه ۱۰۰۰۰ دالر، میز کار ۳۰۰۰ دالر، میز کوچ‌ها فی پایه ۲۰۰۰ دالر، اشیای زینتی کریستال چندین عدد فی دانه ۱۵۰۰ دالر، چوب کاری مکمل دو اتاق فرش و دیوار‌های آن بیشتر از ۵۰۰۰۰ دالر، قندیل‌های قیمتی، چوکی و الماری و... خاص برای جناب. ربیع تمام این مصارف را از بودجه مردم بیچاره در وزارت صحت بواسطه چوچه‌سگان اداری و حواریون دورو برش باد می‌دهد و کسی یا نهادی نیست تا جلو این چپاول‌های عیان را بگیرد زیرا وزیر صحت خود نزد او دهن پر آب‌ است. ربیع در نشستی با شف سرویس‌های مختلف شفاخانه از کمکش در اخذ رای برای رد استیضاح ثریا دلیل سند ارایه نمود که شخص وزیر بعد از کامیابی مجدد برایش چنین پیام فرستاده: «تشکر ربیع صاحب از زحمات زیادت خانه آباد، بنده در خدمت هستم» (وای بر ما عجب دولتی داریم با این دم و دستگاه دولت مزدور و فاسد که وزیر بر پای رئیس مادون پست فطرتش سجده می‌زند). انوری لیست حیف و میل ۵۵۰۰۰۰ دالر را به ریاست امنیت ملی، جنایی، سارنوالی و ریاست مبارزه علیه ارتشا و فساد اداری بلخ تحویل داده است اما به گفته خودش تا حال کسی سراغ این دزد کلان نیامده تا حق و عدالت حداقل در یک بخش عمده زندگی که با جان و حیات مردم در رابطه است، تامین گردد.
انستیتیوت علوم صحی و مرکز آموزش‌های طبی (طب متوسط): نرس محمد الله همنوا فرزند قاضی همنوا باشنده عقب تفحصات ولایت بلخ مدیر این انستیتیوت می‌باشد. بنابر اظهارات کارمندان صحت عامه ربیع مرکز آموزش‌های طبی را به کانون هرزگی و رذالت مبدل نموده ومردم آنجا را Supply Center می‌گویند. نمونه یکی از این رویدادهای زشت این است: در۶ حمل ١٣٩٢ امتحان طب متوسطه توسط هیئت واصله‌ای از کابل گرفته شد. تعداد مجموعی درخواست‌کنندگان ۲۰۰۰ تن بودند که از آن جمله صرف ۶۰ نفر از طریق امتحان و ۳۰ تن از طریق کانکور چانس دخول به این نهاد را داشتند. بیشتر مراجعان همه ساله دختران جوان زیر ۲۰ سال هستند. ربیع توسط دو سکرتر بدنام خود بنام ضیا و فریدون به تمام آنان اعلام نموده بود تا در قسمت بالای ورق درخواست تازه‌ترین عکس شان را نصب نمایند و سپس هر روز حدود ۱۵ دختر قبل از امتحان باید با جناب رئیس مصاحبه کنند تا خوب‌ترین‌ها با «چشم با بصیرت» وی شناسایی گردند. همین وضع سبب شد تا مردم صحت عامه را فاحشه خانه عامه گویند.

غارت و بی‌ناموسی این سفله بی‌رحم بیشمار است که به ذکر چند نمونه آن اکتفا می‌کنیم:
* ربیع در حوت ۱۳۸۹ داکترانی را که در مقابل صحت عامه بلخ معاینه‌خانه شخصی داشتند به زور اسلحه توسط پولیس جنایی از معاینه خانه‌های شان بیرون راند و تا فاصله ۳۰۰ متری شفاخانه اجازه فعالیت را به آنها نداد. او این کار را بنابر سه دلیل سودآور انجام داد:

معاینه خانه هایی که به زور تفنگ از این ساحه رانده شدند
نخست محل تجمع عده‌ی کثیری داکتران را در قلب شهر جایی که برای همه مردم به آسانی قابل دسترسی بود، بهم زد تا مریضان از ساحات دور و ولسوالی‌های اطراف مزار به شفاخانه و کلنیک‌های شخصی مربوط به خودش مراجعه کنند. ثانیا دو سرای مقابل شفاخانه را نرخ زده ساخت و در ساخت و پاخت با عطا و فشار‌های پیهم بر صاحبان شان مخصوصا سرای حاجی لطیف و حاجی حنیف سمنگانی را بفروش رسانید. از جانبی هم دواخانه ای کانتینری غیر معیاری را در صحن شفاخانه به شکل سیار ایجاد کرد که دیگر نسخه‌ای به بیرون نرود زیرا دوای داده شده توسط وزارت صحت عامه هرگز به مریض داخل بستر رایگان داده نمی‌شود. مریض‌داران باید حتی یک دانه مسکن را هم از بازار خریداری کنند. با این کار بازار عموم دوافروشان مقابل شفاخانه هم به کساد گرایید.
* در عقرب سال ۱۳۹۱ ربیع حکم جدیدی برای لابراتوار‌های داخل شهر صادر کرد مبنی بر این که هیچ یک از مراکز تشخیصیه تکنالوژی نمی‌توانند از ساعت ۸ صبح الی ۲ بعد از ظهر در خدمت مریضان باشند. این قانون خاص و منحصر به مزار نمونه شاخداری از حکومت مافیایی و پر از فساد عطای نور است. دلیل این عمل شرم‌آور کاملا آفتابی است و آن این که مریضان تهیدست و بیچاره باید فقط به شفاخانه‌های الفلاح و مولانای ربیع مراجعه نمایند.
* چهار سال قبل ماشین دیالیز در شفاخانه حوزوی بلخ توسط کشور دونر اهدا شد. داکتر حسین حصین به همین منظور در کشور چین آموزش دید تا مشکل مریضان گرده را رفع کند اما متاسفانه تا حال هیچ خبری از فعالیت این دستگاه نیست. مریضان عموما برای رفع مشکل شان به شفاخانه‌های کابل یا به پاکستان و هند مراجعه می‌کنند. معلوم نیست که فعلا ماشین دیالیز در گدام صحت عامه مدفون است یا مثل صد‌ها وسیله دیگر به فروش رسیده است.
* شفاخانه حوزوی بلخ یگانه مرکز تخصصی در شمال کشور است. به همین منظور مغلق‌ترین واقعات از ۸ ولایت شمال و شمال‌شرق به اینجا راجع می‌شوند. اما بدبختانه همین شفاخانه تا هنوز سرویس طب عدلی که عملا کاری انجام دهد، نداشته و نیز لابراتوار سم‌شناسی که تعیین نوع زهر در واقعات مشکوک به تسمم را نماید، ندارد. واضح است که این عمل آگاهانه است زیرا تمام جنایات وحشتناک از تجاوزات ناموسی تا قتل‌های مرموز عطا و دارو دسته‌اش با فعال شدن این بخش‌ها فاش می‌شود. نمونه بارز آن قتل سه ماه قبل فوتو ژورنالیست تلویزیون آرزو قیس عصیان است که بدون دریافت علل مرگ اش در ظرف ۳ ساعت صحبت کنان جان داد. او جریان قتل پسر جوانی را توسط یکتن از آدمکشان عطا در میدان بزکشی مزار تصویربرداری نموده بود که از آن زمان تا مرگش بارها مورد تهدید لچکان جانی عطا قرار گرفت تا اینکه به شکل نهایت مخفی و گنگ به زندگیش خاتمه دادند.
* داکتر میر خالد ربیع برادرزاده میرویس ربیع است. او در عین زمانی که رئیس شفاخانه شخصی الفلاح کاکا جان خود است، مسئول کنترول امراض ساری و مقاربتی مخصوصا ایدز در شمال کشور است که ماهانه از بودجه دولت ۱۸۰۰ دالر معاش می‌گیرد.
* روزانه تعداد زیادی از هموطنان ما که راهی سفر به بیرون از کشور اند یا آنانی که کارمند دفاتر خارجی اند؛ باید معاینات صحی شان را در صحت عامه طور رایگان تکمیل نمایند. اما روال را ربیع طوری عیار نموده تا همه به شفاخانه شخصی مولانا با پرداخت پول معاینات را انجام دهند. در این زمینه با قونسلگری ایران رسما قرار داد دارد. همچنان توریسم طبی درمانی (١) را که مهد غارتش شفاخانه مولانا است در کمک با ایرانی‌ها تاسیس نمود تا مریضان لاعلاج مظلوم ما را طعمه سگان دولت کشتار و تباهی ولایت قبیح خامنه‌ای که در خون خوری و جنایت شریک و یار هم اند، کند. در اخیر مهر صحت عامه بلخ که نهاد کاملا دولتی است بر اعتبار سند همه متقاضیانی که معاینات شان درشفاخانه مولانا انجام شده، کوبیده می‌شود. ضیا و فریدون دو سکرتر ربیع ناظم این کار اند.
* دو سال قبل DAAD کشور آلمان بخشی از وسایل اساسی نمونه‌برداری (Biopsy) را به شفاخانه ملکی بلخ رایگان اهدا نمود. سپس سه تن از داکتران افغانی هریک داکتر روکی روفی، داکتر سمیرا اخگر و داکتر عصمت پوپل آموزش دیده و عملا شروع به کار نمودند. داکتران نام‌برده فقط سلاید از مریضان آماده می‌کردند و تشخیص بعد از آمدن نتیجه از آلمان صورت می‌گرفت. این مشکل رفتن اکثر مریضان به بیرون از کشور را که صرف نیاز به تشخیص مرض داشتند تا جایی حل نمود. لیکن اکنون این دیپارتمنت نه تنها فعال نیست که عمدتا ماشین و وسایل آن در کلنیک شخصی بلخ باستان مقابل مارکیت تجارتی نور انتقال داده شده است. داکتران تربیه شده افغانی هم با زور در مقابل اجرت ناچیز فعلا آنجا وظیفه‌دار هستند. کلنیک مذکور مربوط جنرال صبور و علم سیاه جمعیتی با یک سهم عمده از ربیع است.

* دفتر کاری ربیع با سه کمربند امنیتی و ده‌ها نفر مسلح محصور است و بیشتر شباهت به ساحات نظامی دارد. او فردی را بنام نظر که از قوم ترکمن است و زمانی قوماندان جهادی بوده به صفت مسئول امنیت جان خود و فامیلش تعیین نموده است. اگر بخواهی ربیع را ملاقات کنی باید با کسب اجازه از بند‌ها بگذری بشرطی که او در تشناب، سر نماز و در جلسه نباشد، جمله‌ای که دایما توسط سکرتران ربیع برای فریب مردم گفته می‌شود. کانتین دروازه ورودی شفاخانه حوزوی بلخ را ربیع جهت تشویق و دلگرم ساختن گروپ امنیتی لاشخوارش به نظر واگذار نموده است.

برشنا ربیع خواهر میرویس ربیع که با تقلب و زور به طویله ملت راه یافت
* برشنا ربیع خواهر میرویس ربیع که قبلا مدیره مکتب فاطمه بلخی بود به کمک عطا به خانه دزدان یعنی پارلمان راه یافت. معلوم نیست که چه زد و بند‌ها و قرار‌ومدارهای میان این دو در مورد وکالت برشنا جان صورت گرفته است.
همچنان داکتر افضل حدید رئیس شورای ولایتی بلخ توسط ربیع به عطا معرفی گردید و ماه‌ها قبل از انتخابات شورای ولایتی، عطا گفته بود که داکتر افضل از طرف من رئیس شورای ولایتی است.
* ربیع با دادن رشوه لک دالری به داماد ربانی معین قبلی وزارت صحت عامه پروژه اصلاح شفاخانه‌ها را که از چند سال به اینسو عملی شده بود به تاریخ ۷ دلو ۱۳۹۱ لغو نمود. داکتر میا مسئول پروژه متذکره در سطح کشور می‌گوید: هدف عمده این کار بهبود وضعیت صحی و تامین معیشت نسبتا کافی برای کارمندان صحی بود تا بهتر کار کنند اما نتیجه این شد که معاش یک داکتر از ۱۵۰۰۰ افغانی به ۸۰۰۰ افغانی کاهش یافت. ربیع این کار پر مصرف را صرف بخاطر دور کردن داکتر غوث الدین انوری رئیس شفاخانه حوزوی بلخ از سمتش انجام داد تا در نبود او و تیم کاری‌اش فارغبال و با خاطر آرام هرچه دلش بخواهد، انجام دهد. عده‌ای را بشمول انوری به اتهام غفلت وظیفوی (کم بودن وزن نان شفاخانه، خرابی کیفیت برنج و ده‌ها بهانه دیگر) به سارنوالی معرفی نمود. سپس دوسیه مظنونین به محکمه رفت و بعد از سه ماه جنجال آفرینی زیاد سه تن برائت و سه تن دیگر با جریمه ۵۰۰۰ افغانی رهایی یافتند. چند نمونه از قربانیان این دسیسه: داکتر غوث‌الدین انوری رئیس شفاخانه، داکتر جبار مشاور شفاخانه، داکتر نادر رسا، داکتر بیژن سحاب، کبیر و نور احمد نرس، جواد و خواجه ایوب کارمندان بخش اداری شفاخانه. انوری و جبار می‌گویند که در هشت سال گذشته برای مریضان اصلا کسی نان نمی‌داد حالا که ما کار می‌کنیم باید همین گونه پاداش دریافت کنیم. آنان هنوز در گند مافیای ربیع میان مرگ و زندگی در محاکم بلخ دست و پنجه نرم می‌کنند.
* داکتر منصور ثابتی ترینی موظف در سرویس گوش و گلوی شفاخانه ملکی بلخ به تاریخ ۱۷ حمل ۱۳۹۱ در یک عمل از قبل طراحی شده به اتهام تجاوز دستگیر و بدون تثبیت جرم و اجرای حکم محکمه توسط تلویزیون محلی بلخ که آله دست اوباشان جمعیتی است، بدنام گردید. بر همه داکتران و کارمندان صحت عامه روشن است که در پشت این ماجرا دستان ناپاک ربیع و باند کثیفش قرار دارد تا افرادی را که مطیع خواست‌های وی نیستند یک یک با بدنامی از صحنه براند.
* جیحون نزهت داکتر ترینی در سرویس جراحی شفاخانه ملکی بلخ را که همیشه منتقد غارتگری و رذالت ربیع بود، به تاریخ ۳ ثور۱۳۹۱ زیر نام پرخاشگر و بی‌تربیه از برنامه تخصص اخراج و به کابل تبدیل کرد. جیحون محصل سال آخر جوانی با پشتکار و مبتکر است و زمانی که وی با رخصتی رسمی بنا به مشکلی پاکستان رفته بود، توسط داکتر اسدالله شارق و با دیکته ربیع از کار اخراج و بی‌سرنوشت گردید.
* مریضان ارتوپیدی، جراحی و گوش و گلو عموما در شفاخانه مولانا عملیات می‌شوند. آنانی که نهایت نادار اند باید هفته‌ها در شفاخانه دولتی درد و رنج بکشند تا کسی بداد شان رسد و از کمک ابتدایی و ناچیر بهره‌مند شوند. ربیع داکتر آنان را جبرا به این ننگ کشانیده است در غیر آن لقمه نان شان را که از معاینه مریض بدست می‌آورند، حرام ساخته و معاینه خانه‌های شان تا مدت نا معلوم مسدود می‌گردد. طور نمونه کلنیک همایون درمانگر داکتر ارتوپیدی که بعد از طی مراحل قانونی دو سال تمام اجازه فعالیت دریافت نکرد تا این که مریضان مصاب به مشکل استخوان را درمانگر طور منظم به مدت ۲ سال در شفاخانه مولانای ربیع عملیات نمود. همچنان حاجی وحید که خود یک نرس است، مسئول عمومی عملیات خانه سرویس جراحی شفاخانه حوزوی بلخ مقرر شده که بدون اجازه او داکتر قادر نیست مریضانی را ولو قریب الموت باشند عمل کند. او مطیع اوامر یک نفر آن هم شخص ربیع است و به همین منظور حتی واقعات عاجل بدون هیچ کمکی در شفاخانه دولتی، خیلی زود به مولانا ارسال می‌گردد.
این دزدان چنان نفرت بی‌پایان را در سینه هر هموطن ما کاشته‌اند که در روز حساب خنجر زهرآگین و بیرحم انتقام مردم این ثروت‌ها را جبرا از حلقوم گندیده این کرگسان بیرون خواهد آورد. و خود شان را در میان قفس‌ها با صورت ملوث با مدفوع سگ در چهار سمت شهر به نمایش خواهند گذاشت.

پنجمین روز اعتصاب دانشجویان علیه تبعیض نژادی به روایت عکس

2013-05-24T19:52:25Z

فعالان مدنی دایکندی: کرزی ثابت کرده که نه رییس جمهور افغانستان بلکه نماینده یک قومیت خاص است

2013-05-24T15:34:38Z

بسم الله الرحمن الرحیم
هموطنان عزیز و مردم افغانستان!
همان گونه که در جریان قرار دارید بیش از پنج روز است که جمعی از دانشجویان دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه کابل در دروازه پارلمان کشور که خانه ملت خوانده می شود، در اعتراض به برخوردهای تبعیض امیز در این دانشکده دست به اعتصاب غذایی زده اند. در این چند روز برای چندمین بار تعدادی از محصلین به دلیل ضعف ناشی از گرسنگی و تشنگی به شفاخانه منتقل شده و دوباره به جمع همراهان شان پیوسته اند. هم اکنون نیز تعدادی از آنان به لحاظ صحی در حالت وخیم به سر می برند. با توجه به این که خواست های دانشجویان خواست هایی نیستند که از توان دولت و نهادهای قدرت خارج باشند و نتوانند بدان ها پاسخ دهند، پس چرا هیچ توجهی به اعترضات برحق آنان نمی شود؟ آیا واقعا پارلمان کشور و حامیان محصلین توانایی اقناع حکومت را در برآورده ساختن خواست های اندک دانشجویان معترض ندارند؟ این بزرگ ترین پرسشی است که هم اکنون در برابر نهاد قدرت که میراث دار سیاست قومی و تبعیض آلود نفرت انگیز تاریخ معاصر است، قد کشیده است. به نظر می رسد در این مورد هیچ کسی دیگر به شمول وزارت تحصیلات مقصر اصلی نیست، بلکه مقصر اصلی و سردمدار تبعیض شخص رییس جمهور است. او در طی ده سال گذشته ثابت کرده است که نه رییس جمهور افغانستان بلکه نماینده یک قومیت خاص است. بنابراین برخورد کرخت و سرد رییس جمهور و حلقات قومی اطراف وی چندان هم دور از انتظار نیست.

بدون شک چنین اعتراضی در دنیای متمدن نه تنها باعث استعفای مسولین دانشگاه بلکه حتی وزیر و احیانا تمام کابینه می گردد ولی اینجا افغانستان است! جان شهروندان برای رییس و اعضای کابینه و حتی مسولین تحصیلات عالی کشور مهم نیست. مهم نیست که دانشجویان آرام آرام جان عزیز شان را از دست دهند، مهم این است که در این کشور سریر قدرت با سرشت فاشیسم سرشته شده و آن را حتی به بهای جان آدم ها رها نمی کند.
فعالین مدنی ولایت دایکندی موارد زیر را در حمایت از دانشجویان معترض اعلان کرده و تا تحقق همه خواست های آنان از آن ها حمایت خواهد کرد:

1- از شخص رییس جمهور وزیر تحصیلات عالی کشور می خواهیم که اگر به مردم و خواست های برحق آنان باور دارند، به خواست های منطقی و مدنی دانشجویان پاسخ مثبت داده و فضای کشور را بیش از این آلوده نکنند. در غیر این صورت مطمین باشند که حرکت های مدنی در حمایت از محصلین در سراسر کشور به راه خواهد افتاد.

2- از تمام بزرگان قومی، نمایندگان شورای ملی و تمام دلسوزان خواهش می کنیم که از دانشجویان تا تحقق خواست های شان حمایت کنند و از هرگونه تفرقه و پراکندگی پرهیز نمایند.

3- از تمام مردم افغانستان به خصوص نهادهای مدنی در سراسر کشور می خواهیم که از دانشجویان حمایت کرده و به صورت عملی دست به اقدام مشابه بزنند. ما تا آخرین لحظه در کنار شما خواهیم بود.

4- از دانشجویان معترض نیز می خواهیم که تا تحقق کامل خواست های شان دست از اعتراض برندارند و بر خواسته های شان پافشاری کنند. زیرا اگر این با نیز تمامیت خواهان موفق شوند و از زیر بار خواست های منطقی شما شانه خالی کنند، دیگر به هیچ صدایی گوش فرا نخواهند داد. بدون تردید این حرکت یک آزمون تاریخی است هم برای کسانی که به حرکت های مدنی باور دارند و هم برای کسانی که بر طبل جهل می کوبند.

5- یک بار دیگر ما نیز بر خواست های برحق و مشروع دانشجویان تاکید کرده و از تمام نهادهای مربوط می خواهیم که به هر شکل ممکن زمینه تحقق خواست های مطرح شده را فراهم کنند و نظام تحصیلات عالی کشور را از دام جهل، بی سوادی، نفرت، خشونت و تفکرات فاشیستی نجات دهند.

فعالین مدنی ولایت دایکندی
4/3/1392
دایکندی/ شهر نیلی
Share

تظاهرات گسترده ی مردم دایکندی برای برابری و علیه تبعیض نژادی

مهدی مدبر — 2013-05-24T15:30:00Z

کسیکه فارسی را زبان رسمی ایران بشناسد، طبق اعلامیه حقوق بشر محکوم است

2013-05-24T15:15:32Z

اشاره: مقالات داکتر رضا براهنی با اجازه مستقیم ایشان در کابل پرس نشر می شود.

مگر شما از دموکراسی دفاع نمی کنید؟ زبان رسمی قشون گاهی قرنها در ایران ترکی بوده، زبان دربار هم. کی شاهان ترک، زبان فارسی زبانان را بریدند؟ بزرگ ترین دشمن ایران در شاهنامه ی فردوسی توران است، یعنی سرزمین ترکان. در هزاره ی فردوسی، تقریباً هزار سال بود که ترکان بر ایران سلطنت کرده بودند. اگر شاهان ترک فارسی را قدغن می کردند، شما ادبیات فارسی نداشتید. به این دلیل قدغن نکردند که انساندوست بودند.

تعجب می کنم که عده ای در کشور چندزبانه ای مثل کانادا زندگی کنند و ده ها مجله به زبان فارسی داشته باشند و شبانه روز در جلسات مختلف از هر چیزی دفاع و به هر چیزی حمله کنند، اما وحشتشان از این باشد که مبادا در شهری مثل تبریز تابلوی مغازه ای به زبان مادری آن مردم باشد و میلیونها آذربایجانی و کرد و ترکمن و بلوچ حق یادگیری زبان مادری خود را در مدارس و دانشگاه ها نداشته باشند. و آخر مگر این کشور با این همه زور که به مردم آن گفته می شود، تجزیه ی بالقوه نیست؟ من می گویم نگذارید آن بالقوه به بالفعل تبدیل شود. نه تقصیر من است نه تقصیر شما که ایران از نظر زبانی کشوری است تجزیه شده، اما نه از نظر حدود و ثغور. بر شماست که تجزیه ی زبانی را از بین ببرید، و معنای آن بریدن زبان مادری خلایق میلیونی نیست، آفریدن تمهیداتی است برای جبران مافات، جبران خسران های چندین قرنی، بویژه خسران حاضر، که در آن یادگیری زبان مادری به معنای حفظ سلامت روانی جماعات انبوهی از مردمان کشور ماست، به دلیل اینکه شقاق روانی حاکم بر جامعه را تنها با درک علوم جدید می توان حل کرد.

مردم را به دلیل عدم درک مسائل قومی و زبانی گرفتار مسائل روانی و هزار عقده کرده اید و زبان مادری خود را بر زبان های مادری دیگران در کشور خود ترجیح می دهید و یک بار حتی به ذهنتان نمی رسد که با گفتن فارسی برای همه، در واقع به حق مادری خود نیز خیانت می کنید، چرا که اگر یک ترک، کرد، ترکمن و بلوچ و عرب شما را به دنیا می آورد، مزه ی خیانت به مادر را شما هم می چشیدید، مخصوصاً اگر یک قوز بالاقوز تاریخی را هم متحمل می شدید که یکی از یک زبان دیگر شما را نصیحت کند که آقا جلو تجزیه طلبی را بگیرید!

آخر همین حرف شما مشوق تجزیه طلبی نیست؟ چه چیز شما را تشویق می کند که این همه در مورد زبانتان کاسه ی داغ تر از آش باشید؟ آیا شرم ندارید که پنجاه کتاب زبان مادری شما به قلم من باشد، و شما به من تکلیف کنید که مبادا کتابی به زبان مادری خود من باشد، آن هم موقعی که شما خود نه تنها تاجی به سر زبان مادری خود نزده اید، سهل است کفش کهنه ای هم در بسیاری مقولات جلو پای آبله ی این همه صاحبان زبان های بومی اقوام تحت ستم ایران جفت نکرده اید؟ این همه زبان درازی که از سراپایش تعصب زبانه می کشد، از کدام خرمن نژادپرستی سرچشمه می گیرد؟ اولاً شما چه گلی بر سر زبان خود زده اید که گل هایی را که احتمالاً و در کمال خضوع قلم من بر سرتان زده، خار چشم زبان مادری من می کنید؟ در کجای جهان دیده اید که قومی بر یک زبان قرنها زاده باشد، و زبان رسمی اش ناگهان زبان یک قوم دیگر بوده باشد؟ زبان رسمی کردستان کردی است. زبان رسمی آذربایجان ترکی است. برگردید تاریخ را بخوانید. شاه اسماعیل صفوی به زبان مادری خود شعر می گفت، . فارسی زبان رسمی فارسی زبانان است نه زبان رسمی سراسر ایران. فارسی زبان مشترک تحصیلی بوده، از زمانی که تحصیل به صورت جدید معرفی شده. باید صاحبان زبان های بزرگ در ایران، یعنی صاحبان میلیونی زبان های ترکی، کردی و غیره تدریس می شدند، در خود آن محل به عنوان زبان رسمی شناخته می شدند و فارسی را هم، موقعی زبان مشترک یا رسمی انتخاب می کردند که حق بیان و تحصیل مکتوب زبان خود را پیدا می کردند.هر کسی که فارسی را زبان رسمی ایران بشناسد، طبق اعلامیه ی جهانی حقوق بشر محکوم است. فارسی زبان رسمی فارسی زبان های ایران است.

وقتی که در چند نوبت روس ها به آذربایجان لشگر کشیدند، یک سرباز غیر آذربایجانی در منطقه نبود. عباس میرزای دلیر ـ یک ترک ـ از خاک ایران دفاع کرد. سلطان محمود خودش ترک بوده، که هند را برای شما تسخیر کرد.نادرشاهش از اقوام افشار بوده که قومی است ترک که باز هند را برای شما تسخیر کرده، و آقامحمدخان به رغم ظالم بودنش آن همه خارجی را از ایران بیرون رانده .
گورستان های ایران، بویژه گورستان های آذربایجان مدفن مقدس جوانانی است که در شهرهای خوزستان کشته شدند. بمب های صدام دیوانه بر سر مردم تبریز در همان روزهای اول جنگ ریخته شد. چرا کودکان آنان حق درس خواندن به زبان مادری خود را نداشته باشند؟ دفاع از کشور را شما گمان می کنید به زبان شیرین فارسی به آنها یاد داده بودند، یا به همان زبان ترکی، که شما آن را ـ اگر خدای نکرده ترکان ایران به صورت مکتوب هم یاد گرفتند و به کار بردند ـ عامل تجزیه ی کشور می دانید؟

مگر فرزندان شما حاضرند به زبان مادری آنان درس بخوانند که شما می خواهید فرزندان آنان زبان فارسی یاد بگیرند، اما فراموش کنند که زبان مادری هم داشته اند. اهانت نژادپرستانه ای مثل "ترک خر" را صد سال پیش یک وزیر ساخت، به دلیل این که ترکان نمی توانستند زبان فارسی ِ مادری فارسها را به زیبایی خود آنان تکلم کنند، آن هم درست در زمانی که مشروطه خواهان آذربایجان ترک، علیه شاهان ترک قیام کرده بودند و نهایتاً هم گردن آنان گذاشتند که فرمان مشروطیت را صادر کنند. تجزیه طلبی این است؟ و ستارخان را در کجا کشتند؟ در تهران. و ستارخان چه کرده بود؟ چرا مادر را با بریدن زبان بچه اش به خاک سیاه می نشانید؟ مگر شما از دموکراسی دفاع نمی کنید؟ زبان رسمی قشون گاهی قرنها در ایران ترکی بوده، زبان دربار هم. کی شاهان ترک، زبان فارسی زبانان را بریدند؟ بزرگ ترین دشمن ایران در شاهنامه ی فردوسی توران است، یعنی سرزمین ترکان. در هزاره ی فردوسی، تقریباً هزار سال بود که ترکان بر ایران سلطنت کرده بودند. اگر شاهان ترک فارسی را قدغن می کردند، شما ادبیات فارسی نداشتید. به این دلیل قدغن نکردند که انساندوست بودند.کمی تقدم و تأخر با دنیای انگلوساکسون. مشروطیت ما نوعی تجدید حیات در عرصه ی تاریخ ما بود، و از این نظر، معلمان اولیه ی ما در مشروطیت، تربیت و رشدیه، مدارس دوزبانه را پیشنهاد کردند به فارسی و ترکی. بخش اعظم ریشه های آزادیخواهی مردم ما، در واقع مردمان ما، در کنار هم، از آن نهضت بزرگ سرچشهشدار تاریخ، به نظر من این است: هرقدر شعور قومیت های ستم زده ی ایران، در فراز و نشیب حوادث آینده بالا برود، اما هنوز نژادپرستی بنیادی تحمیل یک زبان بر صاحبان زبان های مادری دیگر، به صورت کنونی ادامه یابد ـ تحت هر عنوان و به هر دلیلی ـ سایه های دور جدایی طلبی ملیت های ستم زده و صاحبان زبان های سرکوب شده نزدیک تر خواهد آمد، مه می گیرد که اساسش بر تعلیمات انقلاب کبیر فرانسه، و پیش از آن تجدد حیات معنوی در رنسانس بود.

عکسی تکان دهنده از تازه ترین جنایت طالبان و کوچی طالبان در کابل

2013-05-24T15:00:00Z

با توجه به اظهارات محمود خان سلیمان خیل که می گوید بیش از نیمی از طالبان را کوچی ها تشکیل می دهند، آيا لازم نیست افکار عمومی و نیروهای امنیتی در مورد دقت داشته باشند؟

عکس از رویترز
این عکس بخوبی جنایت جنگی طالبان و کوچی طالبان را نشان می دهد.

عکس های بیشتر را در اینجا ببینید.

مرگ برای زندگی

2013-05-24T14:40:20Z

امکان زندگی دریک جامعه وقتی میسر است که در آنجا حداقل عدالت وجود داشته و از آن دفاع صورت گیرد. وقتی از استبداد به جای عدالت و از تبعیض وتعصب به جایی تساهل و تسامح حمایت صورت می‌گیرد، بعید است که دیگر امید برای ادامه زندگی داشته باشیم. تبعیض و تعصب از خواص جوامع قبیلوی و پیشامدرن وسنتی به حساب آمده و در جوامع امروز جای و مکانی ندارد.

تبعیض در هر جامعه‌ای اختناق و ویرانی به بار آورده و انسان آنجا را مجبور می‌کند که علیه آن قد علم کند، در غیر، شگوفایی و پیشرفت که از نتایج و برآمد های دوران مدرن است، محقق نخواهد شد.

با این پیش فرض، جای بس مسرت است که دوستان معترض و اعتصاب‌کننده آگاهانه اقدام به محو تبعیض و ریشه جهل و جهالت و بی عدالتی نموده و علیه آن، با در خطر انداختن جان و تن خود ایستاده اند. ما در پنجمین روز اعتصاب دانشجویان دانشکده علوم اجتماعی به منظور احقاق عدالت و رفع تبعیض و تعصب قرار داریم، با وجود اینکه دوستان معترض از شدت گرسنگی و گرما سخت خسته وبی‌حال است، اما هم‌چنان بر خواست‌های مشروع شان تاکید داشته و اذعان می‌دارند که تا آخرین رمق و الی تحقق خواست‌های شان مقاومت داشته و ایستادگی می‌نمایند.
این درحال است که مقامات و مسوولان حکومتی، الی اکنون هیچ اقدامی را روی دست نگرفته، نه تنها که اقدامی ننموده بلکه با رکیک‌ترین کلمات، به مدنی‌ترین شکل اعتراض توهین کرده و از عملی شدن خواست‌های اعتصاب‌کننده سرباز زده‌اند.

شاید برای شما ساده باشد، اما سخت است وقتی برای پنج روز از خوردن دست کشیده و در زیر هوای سوزان هم‌چنان برای احقاق حقوق خود، تاکید داشته باشید. دوستان معترض از زندگی و حیات خود دست کشیده، ولی از خواست‌های خود هرگز دست نمی‌کشند.

پدر و مادر این سرزمین، فرهنگ دوستان و دانشجویان، زن ومرد، همه وهمه بیایید علیه جهل، علیه جهل، علیه جهل، دوستان اعتصاب‌کننده را همراهی و حمایت کنیم. مگر شما حامی علم ودانش نیستید؟ مگر دوست ندارید فرزند شما در یک محیط سالم و صحتمند عاری از تبعیض و تعصب بزرگ‌شوند؟ اگر چنین است، همگام با دانشجویان معترض، علیه ریشه‌های عناصر منحط و فاسد، آمده و مشت محکمی بر صورت آن کوبیم. برای داشتن آیند درخشان و مترقی، برای داشتن جامعه متمدن و سربلند، راهی نیست جز همکاری و حمایت دوستان معترض. معترضان مرگ را بر زندگی در سایه جهل و جهالت ترجیح داده و آنرا ذلت و خاری میدانند.

به امید پیروزی دوستان اعتراض کننده

چهار گپ با چهار آدرس در ارتباط با اعتصاب غذایی دانشجویان

حیدر حیدری — 2013-05-24T13:26:38Z

اعتصاب غذایی دانشجویان پوهنحی علوم اجتماعی به ششمین روزش نزدیک شد، اما برای رسیدگی به خواست های دانشجویان متحصن نه پارلمان، نه رئیس جمهور و نه وزارت تحصیلات عالی عملا هیچ کاری را انجام نداده اند ولی در عین حال دیده می شود که دانشجویان قاطعانه به اعتصاب غذایی شان ایستاد بوده و "تکه سفیدی که رنگ کفن دارد" را بر سر کشیده اند.
در ارتباط با این اعتراض و جریان آن که پنجمین روز خود را سپری کرده و با بی توجهی رئیس جهمور و مقامات وزارت تحصیلاتی عالی و رفتار نمادین پارلمان مواجه شده است، لازم می بینم که چهار نکته ذیل را به چهار آدرس مشخص بیان کنم:

گپ اول با رئیس جمهور

رئیس جمهور به عنوان رئیس کل دولت با آن که به صورت همه جانبه در جریان اعتراض دانشجویان و مساله قرار دارد، چرا در برابر خواست های مدنی و قانونی دانشجویان اقدامی لازم را انجام نمی دهد؟ چرا صدای جوانان را که با بد ترین حالت در زیر آفتاب سوزان برای تامین عدالت و تحقق شایسته سالاری که متضمن توسعه و سعادت ملت ماست در نظر نمی گیرد؟ چرا رئیس جمهور نسبت به خواست ها و اعتراضات مردم برخورد های دوگانه می کند؟ طوری که یکی از والی ها را بعد از اعتراض چند مولوی تلفونی برکنار می کند اما اعتراض مدنی یک قشر را که چیزی بیشتر از عدالت نمی خواهند، نادیده گرفته و به معاونش آقای خلیلی می گوید که من هم در این قضیه مداخله نمی کنم و تو هم مداخله نکن، بگذار کار ها اصولی پیش برود؟
آیا برای رئیس جمهور جان ده ها جوانی که در زیر آفتاب سوزان دست برای تحقق عدالت دست و پنجه نرم می کنند نسبت به حرف های اتهام گرایانه معین وزارت تحصیلات عالی بی ارزش است؟
آیا جواب عدالت خواهی، شایسته طلبی و اصلاح طلبی در پوهنتون جرم است که رئیس جمهور در پاسخ به اعتراض آنان به صورت کلی می گوید، این دانشجویان کسانی اند که ناکام مانده اند و فساد اخلاقی دارند و دارند حرکت قومی راه اندازی می کنند؟

نه جناب رئیس جمهور!

تو گزارش را از بابری گرفتی که شاید با عملی شدن این خواست دانشجویان از موقف خود می ترسد ولی ما و صد ها جوان دیگر که چندین بار از نزدیک با دانشجویان دیدار داشتیم و تجربه های عملی از درس و دانشگاه کابل داریم با گوشت و پوست خود؛ بی عدالتی، بی سوادی، تبعیض، قوم مداری، فساد اداری، فساد اخلاقی، استعداد کشی و ده ها معضل دیگر را از دیپارتمنت فلسفه تا ریاست پوهنحی علوم اجتماعی تا ریاست پوهنتون و وزارت تحصیلات عالی حس کرده ایم و در زیر فشار ها و مشکلات خرد و خمیر شده ایم.

آقای کرزی، چرا متوجه نیستی که پنج روز دانشجویان پوهنحی علوم اجتماعی فقط و فقط برای تامین عدالت و شایسته سالاری تحصن و اعتصاب کرده اند نه قوم گرایی؟ ولی آقای رئیس جمهور اگر تو به عنوان رئیس جمهور به وظایفت عمل نکنی و خواست های حق طلبانه ی دانشجویان را متهم به فساد و قوم مداری می کنی باید بدانی که در پیش وجدان های بیدار، اصحاب رسانه ها، نهاد های مدنی و قشرجوان جامعه محکوم به بی کفایتی در وظیفه و بی تفاوتی در برابر قانون و نسل جوان خواهی شد و این اتهام قوم گرایی را که به اعتصاب کننده های جوان بسته ای لکه ای است که گرد و غبارش در نهایت به دامن تو خواهد نشست. زیرا به خاطر قوم گرایی یک حرکت مدنی وقانونی را ناجوان مردانه بدنام کرده ای!!

آقای کرزی!

اگر در این شرایط که افغانستان از هر لحاظ نازکترین شرایط را سپری می کند، اگر شما اعتراض را با اتهام، حق طلبی را با حق کشی، عدالت را با تبعیض، حرکات مدنی را با رفتار قومی پاسخ دهید، بدانید که این دانشجویان علوم اجتماعی نیستند که شکست خواهند خورد بلکه این شما هستید که در تاریخ افغانستان به عنوان یک آدم وظیفه نشناس، قوم گرا، متعصب، بی کفایت، فاسد، ضد جوان و نا کار آمد تبدیل خواهید شد.

حرکت مدنی دانشجویان ولو که با بی مهری و بی تفاوتی مواجه شود و مظلوم بماند اما این را همه می دانند که این حرکت مدنی در زیر آفتاب سوزان در وضعیتی که تعدادی دانشجویان دیگری از همین دانشگاه مرگ به دموکراسی و مرگ به قانون می گویند، به معنای عقلانیت این حرکت، قوت، قدرت، شهامت، درایت، صداقت، فداکاری و ایثار یک بخش از عظیم جامعه در این برهه ای از تاریخ است.

حالا که همه می دانند کرزی به وضع دانشجویان توجهی ندارد و هیچ کاری برای حل مشکل آنان نمی کند، حرکت دانشجویان دارد به پیروزی و سربلندی می رسد و اما کرزی و عبید و بابری و حبیب با فساد زایی فاروق و فیصل علوم اجتماعی محکوم و مغموم خواهند شد.

گپ دوم با وکلای پارلمان

پارلمان افغانستان به عنوان خانه ملت و مدافع حقوق مردم باتوجه به این که دانشجویان معترض پنج روز با وضع نامناسبی در پیش روی این شورا دست به اعتصاب غذا زده و مهمان این خانه است، در این مدت یک حرف عملی و یک اقدام عملی در راستایی حل مشکل دانشجویان از سوی وکلا به شمول هیات اداری و رئیس دیده نشده است.

برعکس وکلای محترم به جای این که بروند رئیس جمهور و وزارت را محکم بگیرند، با حرکات نمایشی، اکت های خشک و خالی، عکس های یادگاری در فیسبوک، تلاش دارند که از وظایف شان شانه خالی کنند و مسئولیت را به دوش کسانی دیگری بیاندازند.
وکلای محترم باید بدانند که اگر دانشجویی در آن جا از بین برود و یا به خواست های حق طلبانه ای آنان رسیدگی صورت نگیرد، شرم و ننگی بزرگ نصیب پارلمان خواهد شد.

این وکلای که برای گرفتن قرار داد سوپلین، قاچاق مواد و کارهای شخصی خود شان روز یک وزیر را به استیضاح می کشند، بی تفاوتی آنان در برابر اعتصاب مظلومانه دانشجویان به هیچ وجه قابل قبول نیست.

گپ سوم با دانشجویان معترض

دانشجویان عزیزی که در آن جا با قاطعیت و جدیت تمام دست به اعتصاب غذا زده اند و خواست شان تامین عدالت و رعایت شایسته سالاری در پوهنحی علوم اجتماعی می باشد، برنامه ی اعتصاب شان را همان طوری که از اول خوب آغاز کرده اند بعد از این نیز با تدبیر و درایت و به صورت عقلانی و مدنی پیش ببرند. آفتاب سوزان و بی مهری های رئیس جمهور و وزارت تحصیلات عالی را به دل نگیرند زیرا این که، حرکت مدنی و قانونی آنان اعتراض سپیدی است که آهسته آهسته ولو که با مخالفت ها و موانع روبرو شود، بالاخره لوای خرد و شایسته سالاری را در فضای دانشگاه کابل بلند می کند و پرچم تبعیض، تعصب، قوم مداری و استعداد کشی را به زیر می کشد.

حرکت مدنی و اعتراض مسالمت آمیز دانشجویان یک حرکت بسیار قوی، پیروز و رهبری کننده در راستای تحقق دموکراسی و تامین عدالت در افغانستان است. دانشجویان علوم اجتماعی با آن که مظلومانه در زیر آفتاب سوزان چشم انتظار برآورده شدن خواست های شان می باشند ولی حرکتی که آنان به راه انداخته اند باحمایت گسترده ی اقشار مختلف جامعه، نهاد های مدنی، فرهنگی و سیاسی، شخصیت های دلسوز و روشن فکر در سراسر جهان مواجه شده و همگی از آن استقبال می نمایند، این استقبال وسیع از چنین حرکت مدنی به معنای هماهنگی و همراهی همگان با دانشجویان علوم اجتماعی برای تحقق دموکراسی و نهادینه شدن شایسته سالاری در افغانستان است. روندی که ایجاد شده رهبری کننده ای آن دانشجویان قهرمان پوهنخی علوم اجتماعی است.

حرکت اعتراضی و رهبری کننده ای دانشجویان علوم اجتماعی از نگاه جامعه شناسی سیاسی "نفوذ به بالا" است، یعنی این دانشجویان با رفتار دموکراتیک و عقلانی و جان فشانی شان برای آوردن اصلاحات در پوهنحی علوم اجتماعی بالای افکار عمومی، فعالان مدنی، نخبگان سیاسی، احزاب، نهاد های فرهنگی و اقشار مختلف جامعه تاثیر گذاشته و همه را در این راستا باخود هماهنگ ساخته اند، در حالی که در جامعه سنتی افغانستان تاکنون اکثر حرکت ها به شکل "نفوذ به پایین" و متمر کزبوده یعنی از بالا به پایین رهبری یا بزرگی در مساییل اجتماعی و سیاسی مردم را جهت دهی و سوق سیاسی داده اند.

بنا بر این دانشجویان عزیزی که برای دستیابی به این هدف میمون و مبارک جان شان را مایه گذاشته اند، باید سعی کنند که هم چنان برنامه ی شان با خرد و تدبیر به پیش رفته و از ورود افکار احساساتی و نسنجیده در برنامه ی شان جلوگیری نمایند.

به نظر می رسد که عده ای از آدم های فرصت طلب، استفاده جو و بی باور تلاش می کنند که با استفاده از فرصت، از احساسات پاک محصلین سوی استفاده نموده و اهداف خود را دنبال کنند. گفته می شود که چند نفر از این نوع آدم ها در بین دانشجویان رفته و با دامن زدن به بعضی چیزی های نادرست، می گویند ما در این جا برای تاریخ مبارزه می کنیم و می خواهیم که نام ما ثبت تاریخ گردد.
لذا، دانشجویان عزیز باید هوشیار باشند وفریب همچون آدم های بی تعهد و استفاده جو را نخورند، هر تصمیمی را که در ارتباط با برنامه اعتصاب شان می گیرند باید عقلانی، واقع بینانه، درست و اساسی بوده و به نفع و مصلحت خود شان باشد. درست است که هر کاری ما در تاریخ ثبت می شود اما باید بدانیم که تاریخ را کار های برنامه ریزی شده و عقلانی رقم می زنند نه تصامیم احساساتی و نا به خردانه.

گپ چهارم با رسانه ها و جامعه مدنی

رسانه های همگانی و خانواده جامعه مدنی با آن که تا حالا حمایت و پشتبانی خوبی از این حرکت مدنی دانشجویان داشته اند و با به اشتراک گذاری، نشر و هماهنگی خوب شان از اعتصاب، حقانیت و اهمیت موضوع را برای مردم افغانستان رسانده اند ولی در عین حال باید تلاش کنند که از بعضی آسیب ها و مشکلاتی که از سوی حلقات مغرض و مرتجع سیاسی و قومی این حرکت مدنی را تهدید می کنند نیز جلو گیری نمایند.

گفته می شود که شماری زیادی از حلقات فاسد و متعصب دست به کار شده اند که با قومی جلوه دادن این حرکت مدنی، از اهمیت و بزرگی آن بکاهند و با این شکل فساد و ضعف پوهنحی علوم اجتماعی را که در این روز ها به سراسر عالم هویدا شده، از انظار عمومی پنهان نگهدارند.

بنا بر این، اصحاب رسانه ها، فرهنگیان و قلم به دستان و خانواده جامعه مدنی تلاش نمایند در ضمن این که از قوت و عظمت این حرکت یاد می کنند به آسیب ها و تهدید های که اعتصاب را متضرر می سازند نیز توجه داشته باشند و جلو آن را بگیرند. والسلام

نقش خليلي در اعتصاب غذای دانشجويان دانشگاه كابل

عظيم بشرمل — 2013-05-24T13:10:03Z

به اساس يك كشمكش دروني در حكومت آقاي كرزي، فهيم توانست كه جاويد لودين معين سياسي وزارت خارجه را بر كنار نماييد. اما متأسفانه پنج روز است كه از اعتصاب غذاي دانشجويان دانشگاه كابل مي‌گذرد، دوستان و اطرافيان آقاي خليلي مي‌گويند كه استاد بسيار نارحت است، از حركت دانشجويان حمايت مي‌كند اما آقاي كرزي به گفته‌هاي او اهميت نمي‌دهد. بله ما از اولين روز‌هاي معاونت خليلي اين «شيخك شياد» مي‌دانستيم كه كسي به گفته‌هاي او اهميت نخواهد داد، خود كريم جان هم مي دانست كه كسي به گفته‌هاي او اهميت نمي‌دهد،‌ اما از بس كه بي‌مايه است بازهم نتوانست از چوكي كاملا تشريفاتي معاونت دست بردارد. از بس كه حريص است بازهم به همان چوكي بدون صلاحيت دل بست و از آن جدا نشد.

آقاي خليلي چرا شما به عنوان بدون كاراي و تأثير دل بسته‌ايد شما در كجاي تصميم گيري‌هاي كشور قرار داريد. وقتي‌كه نمي‌توانيد يك رييس دانشكده‌ را بركنار كنيد، پس در باره رييس‌هاي دانشگاه‌ها، وزيران، سفيران، والي‌ها و تصميم گيري‌هان كلان كشور چقدر صلاحيت خواهيد داشت.

کارتون از عتیق شاهد
آقاي خليلي بيايد فقط يك بار در عمر تان ‌ مردانه تصميم بگريد و آن اين است كه با تنابي خود را حلق‌آويز كنيد و بيش از اين مايه ننگ و لكه تاريخ نباشيد.

آقاي خليلي اگر ديگر هيچ‌كاري نمي‌توانست حد اقل مي‌توانستيد از فرزندان گرسنه و تشنه اين ملت يك بار ديدن كنيد، اما به اندازه وجدان شما مرده است كه همين كار هم نكرديد.

پنج روز اعتصاب

شیراحمد نظری — 2013-05-24T13:00:00Z

متن از شیراحمد نظری/ عکس از صابر دهقان

در پنجمین روز از اعتصاب دانشجویان دانشکدۀ علوم اجتماعی فعالان جامعۀ مدنی حمایت شان‌را از دانشجویان اعلام داشته و خواهان رسیدگی به خواست‌ دانشجویان شدند، آنان خواست دانشجویان را خواست جمعی خوانده و وزارت تحصیلات عالی را متهم به بی کفایتی کردند، فعالان جامعه مدنی می‌گویند وزارت تحصیلات عالی باید تبیعض و تعصب‌را از تمامی نهادهای تحصیلی برکند تا دانشجویان از اقشار مختلف در فضای انسانی و اکادمیک به تحصیل شان ادامه دهند.

در همین حال یکی از دانشجویان گفته‌های "بابری" معین تدریسی وزارت تحصیلات عالی را که گفته بود دانشجویان ماجراجو اند؛ رد کرده و گفت اگر آنان دست به آشوب گری و وحاشی می‌زدند این‌همه دانشجو وفعالان جامعه مدنی وشاعران وشخصیت‌های فرهنگی و سیاسی در کنار آنان نمی استید. به باور دانشجویان وزارت تحصیلات عالی به قصد نمی‌خواهند در نهادهای تحصیلی تغیر بیاورند و ازاین طریق می‌خواهند کدرهای ناشایسته را وارد تحصیلات عالی کرده و کیفیت آموزش‌را پایین آورند و دانشجویان را در تاریکی نگهدارند.

امروز دانشجویان دانشگاه ولایت غزنی نیز به حمایت از دانشجویان معترض به کابل آمدند و حمایت‌شان را اعلام داشتند؛ آنان هشدار دادند در صورتی عدم رسیدگی به خواست‌های برحق دانشجویان؛ آنان در غزنی دست به اعتصاب غذایی و تحصن خواهند زد.

در عین حال دانشجویان دانشگاه پولی تکنیک در جمع تحصن کنندگان پیوستند و از دانشجویان معترض حمایت کردند. هم اکنون که این گزارش نوشته می‌شود ساعت یازده و نیم است و یک تن از دانشجویان بی‌حال شده و توسط امبولانس به درمان‌گا انتقال داده شد. تاهنوز نزدیک به بیست تن از دانشجویان بی‌حال شده و به درمان‌گاه‌ها منتقل شده اند.

در منطقهء حوزهء چهارم در شهر نو کابل یک انفجارصورت گرفت

2013-05-24T12:24:05Z

در منطقهء حوزهء چهارم در شهر نو کابل یک انفجارصورت گرفت و صدای فیر اسلحهء خفیف و سنگین بطور وقف وی از محل حادثه شنیده می شود و پولیس محل حادثه را محاصره کرده است.
یک مقام پولیس به خبرنگار رادیو آزادی گفت، این انفجار در نزدیک هوتل سنترال در شهرنو رخداده است.
خبرنگار رادیو آزادی در محل حادثه قرار دارد و جزییات بیشتر را در ادامهء همین برنامه خواهید شنید.

- از رسانه های دیگر